ക്ഷേത്രങ്ങളും പഴയ വിശ്വാസങ്ങളും

അരണാട്ടുകരയെ പലപ്പോഴും ഒരു ക്രൈസ്തവഗ്രാമമായാണ് വിശേഷിപ്പിക്കാറ്; കഴിഞ്ഞ രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടായി അതു ശരിയുമാണ്. പക്ഷേ ഈ മണ്ണ് ഏതു പള്ളിയെക്കാളും പഴയതാണ്. ഇവിടത്തെ കാവുകളിലും നീർനിലങ്ങളിലും ക്ഷേത്രങ്ങളിലും ആദ്യം ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വിശ്വാസങ്ങളുടെയും, എന്നും ഇടവകയ്ക്കരികിൽ ജീവിച്ച ഹിന്ദു അയൽക്കാരുടെയും ഓർമ്മകളുണ്ട്. അവയെക്കുറിച്ച് പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ഈ അധ്യായം ഒന്നിച്ചുചേർക്കുന്നു. രേഖകളിൽ ഏറ്റവും കുറച്ചു വിവരങ്ങളുള്ള ഭാഗമാണിത്; ക്ഷേത്രക്കമ്മിറ്റികളും കുടുംബങ്ങളും ഇതു പൂരിപ്പിക്കാൻ സഹായിക്കുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

ഒരു നമ്പൂതിരിഗ്രാമമോ?

അരണാട്ടുകര പണ്ട് നമ്പൂതിരിമാരുടെ (കേരളത്തിലെ വൈദിക ബ്രാഹ്മണർ) ഒരു വാസകേന്ദ്രമായിരുന്നുവെന്ന് ചില പ്രാദേശിക ചരിത്രങ്ങൾ പറയുന്നുണ്ട്. പണ്ടേ അന്യംനിന്നുപോയ നെടുങ്ങാട്ട് ഇല്ലം ഇവിടെയുണ്ടായിരുന്നുവെന്നും, അതിന്റെ സ്വത്ത് കൊക്കാലത്തുരുത്തി ഇല്ലത്തേക്കും പിന്നീട് ചേലൂർ നമ്പൂതിരിയിലേക്കും എത്തിയെന്നും വി.വി.കെ. വാലത്ത് എഴുതുന്നു. ഇതിൽ ആദ്യത്തെ കൈമാറ്റം കൊല്ലവർഷം 994-ലെ (ഏകദേശം 1819) ഒരു ഓലയിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

ജോയ് ചിറമേലിന് ഇതിൽ ബോധ്യമില്ല. അരണാട്ടുകരയുടെ വാമൊഴിയിലോ വരമൊഴിയിലോ ഒരു ഇല്ലപ്പേരും അവശേഷിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ പഴയ ആധാരങ്ങളിൽ നാട്ടുപ്രമാണിമാരുടെയും (കർത്താക്കൾ) ക്ഷേത്രസ്വത്തുക്കളുടെയും പേരുകൾ ആവർത്തിച്ചു കാണാം. വലിയൊരു ബ്രാഹ്മണഗ്രാമമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വിഷ്ണുക്ഷേത്രമോ ശിവക്ഷേത്രമോ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു; അതുമില്ല. തൃശ്ശൂർ വടക്കുന്നാഥക്ഷേത്രത്തിന്റെ കീഴിൽ നോക്കിനടത്തിയിരുന്ന ക്ഷേത്രഭൂമിയായിരുന്നു ഈ നാട് എന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിഗമനം; നമ്പൂതിരികുടുംബങ്ങൾ പാർത്ത ഗ്രാമമല്ല. രണ്ടു കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഓർത്തുവെക്കേണ്ടതാണ്.

കാവ്

അരണാട്ടുകരയ്ക്ക് ഉറപ്പായും ഉള്ളത് ഒരു കാവാണ്. ക്ഷേത്രങ്ങൾക്ക് മതിലും ഓടുമേഞ്ഞ മേൽക്കൂരയും വരുന്നതിനു വളരെ മുൻപ്, ഗ്രാമദേവതയെ ഒരു മരച്ചുവട്ടിൽ തുറസ്സായ സ്ഥലത്താണ് ആരാധിച്ചിരുന്നത്; ആ മരവും ആരാധിക്കപ്പെട്ടു. കേരളത്തിലെ പഴക്കമേറിയ പല ആരാധനാലയങ്ങളും ഇങ്ങനെ തുടങ്ങിയവയാണ്; അവയുടെ പേരുകളിൽ ആ വാക്ക് ഇന്നും ബാക്കിനിൽക്കുന്നു. തൃശ്ശൂർ പൂരത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന ലാലൂർക്കാവ്, പാറമേക്കാവ്, ചെമ്പുക്കാവ്, അയ്യന്തോൾ കാവ് എന്നിവ ഉദാഹരണം.

കാവ് ആരാധനാസ്ഥലം മാത്രമായിരുന്നില്ല. അതിന്റെ നട ഗ്രാമത്തിന്റെ കൂട്ടായ്മസ്ഥലമായിരുന്നു; അവിടെ നാടുവാഴി ഇരിക്കുകയും വെളിച്ചപ്പാട് ദേവിക്കുവേണ്ടി കല്പന പറയുകയും ചെയ്തു. വലിയ തറവാടുകൾക്ക് സ്വന്തമായി സർപ്പക്കാവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവിടെ നാഗക്കല്ലിനു മുന്നിൽ വിളക്കു കൊളുത്തിയിരുന്നു. അമ്മദൈവവും നാഗവും കേരളത്തിന്റെ ഏറ്റവും പഴയ, ബ്രാഹ്മണപൂർവ്വ മതജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് പുസ്തകം ഉദ്ധരിക്കുന്ന പണ്ഡിതർ കരുതുന്നു.

കോൾനിലങ്ങളുടെ പത്തായപ്പുര

കോൾനിലങ്ങളുടെ (താഴ്ന്ന നെൽവയലുകൾ) പത്തായപ്പുര എന്നും പുസ്തകം അരണാട്ടുകരയെ വിളിക്കുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം കോൾനിലത്ത് വർഷത്തിൽ ഒരു കൃഷി മാത്രമായിരുന്നു; ഡിസംബർ മുതൽ ഏപ്രിൽ വരെ. ജൂൺ മുതൽ നവംബർ വരെ പാടങ്ങൾ കായൽപോലെ വെള്ളത്തിൽ കിടക്കും; അഴുകുന്ന കളകൾ മണ്ണിനെ വളക്കൂറുള്ളതാക്കും. പാടങ്ങൾ കടൽനിരപ്പിനു താഴെയായതിനാൽ ഓരോ കൃഷിക്കു മുൻപും ബണ്ടു കെട്ടി ഉപ്പുവെള്ളം തടയണമായിരുന്നു. പിന്നീട് ഏനാമാവ് ബണ്ട്, കാരാഞ്ചിറ ലോക്ക്, കോട്ടൻകോട്ടു വളവ് റെഗുലേറ്റർ എന്നിവ കൃഷി എളുപ്പമാക്കി.

തൃശ്ശൂരിനടുത്തുള്ള കോൾനിലത്ത് നെൽപ്പാടത്തിനും തോടിനുമിടയിലൂടെയുള്ള മൺബണ്ട്. ഇത്തരം ബണ്ടുകളാണ് ഉപ്പുവെള്ളം തടഞ്ഞതും എൽത്തുരുത്തിലേക്കുള്ള നടവഴിയായതും. Photo: Gannu03 · CC BY-SA 4.0 · source

ഇവിടെ വിശ്വാസങ്ങൾ മണ്ണിൽത്തന്നെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. എൽത്തുരുത്ത് ആശ്രമത്തിനു ചുറ്റുമുള്ള പാടങ്ങൾ ഒരിക്കൽ ഒരു വാരിയത്തിന്റെ വകയായിരുന്നുവെന്നും പിന്നീട് ആശ്രമത്തിനു നൽകിയെന്നും ആധാരങ്ങൾ കാണിക്കുന്നു. ആശ്രമഭൂമിയുടെ വലിയൊരു പങ്ക് ചെറുകുന്നത്ത് മനയുടേതായിരുന്നുവെന്നും, മനയിലെ ഒരു ഇളമുറക്കാരൻ വിശുദ്ധ ചാവറ കുര്യാക്കോസ് ഏലിയാസച്ചന്റെ സുഹൃത്തായതിനു ശേഷമാണ് അത് ആശ്രമത്തിനു ലഭിച്ചതെന്നും നാട്ടിൽ കേട്ടുകേൾവിയുണ്ട്.

തൃശ്ശൂർ ഗ്രാമം: അധികാരവും പതനവും

തൃശ്ശൂരിന്റെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറേ അതിരിലുള്ള, അരണാട്ടുകരയുടെ ഭാഗമായ ലാലൂർ, തൃശ്ശൂരിലെ പഴയ ബ്രാഹ്മണ ഗ്രാമത്തിന് അടുത്താണ്. നമ്പൂതിരിമാരുടെ പ്രധാന വരവ് ഏകദേശം എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണെന്ന ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അഭിപ്രായം പുസ്തകം സംഗ്രഹിക്കുന്നു. കൃഷ്ണാനദിക്കരയിൽ നിന്ന് എട്ടു പുത്രന്മാരുള്ള ഒരു ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തെ പരശുരാമൻ കൊണ്ടുവന്ന് പടിഞ്ഞാറേച്ചിറയിൽ പാർപ്പിച്ച് വടക്കുന്നാഥക്ഷേത്രഭരണം ഏല്പിച്ചുവെന്നാണ് ഐതിഹ്യം.

യോഗാതിരിപ്പാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള അവരുടെ യോഗം ചിലപ്പോൾ രാജാവിനെപ്പോലും വെല്ലുന്നത്ര ശക്തമായി. അവർക്ക് വരുമാനം കൊച്ചിയിൽ നിന്നായിരുന്നെങ്കിലും പലപ്പോഴും കൊച്ചിയുടെ വലിയ എതിരാളിയായ കോഴിക്കോട് സാമൂതിരിയുടെ പക്ഷത്തായിരുന്നു. ധനികനായ ഒരു നമ്പൂതിരി ശക്തൻ തമ്പുരാനെ സ്വർണ്ണപ്പാത്രങ്ങളിൽ വിളമ്പി സൽക്കരിച്ച്, ആ പാത്രങ്ങൾ എച്ചിലെന്നു കണ്ട് എറിഞ്ഞുകളഞ്ഞ് രാജാവിനെ നിശ്ശബ്ദമായി വെല്ലുവിളിച്ച കഥ പുത്തേഴത്ത് രാമൻ മേനോൻ പറയുന്നുണ്ട്. മേൽക്കൈ നേടിയപ്പോൾ ശക്തൻ തമ്പുരാൻ വടക്കുന്നാഥക്ഷേത്രം സർക്കാരിന്റെ കീഴിലാക്കി. യോഗത്തിന്റെ പിടി അയഞ്ഞു; അവസാനത്തെ യോഗാതിരിപ്പാട് തൃശ്ശൂർ വിട്ടു; പ്രതാപമുള്ള ഇല്ലങ്ങൾ മാഞ്ഞുപോയി.

ലാലൂർ എന്ന പേരിനുപോലും രണ്ടു കഥകളുണ്ട്. “യാഗങ്ങളുടെ നാട്” എന്നർത്ഥമുള്ള യാഗൂർ എന്നതിൽ നിന്നാണെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു. പണ്ട് മൂർഖൻപാമ്പുകൾ നിറഞ്ഞ ഇടതൂർന്ന മുളങ്കാടായിരുന്നതിനാൽ “നാഗങ്ങളുടെ നാട്” എന്നർത്ഥമുള്ള നാഗൂർ ആണ് ശരിയെന്ന് പുസ്തകം കരുതുന്നു.

ഇന്നത്തെ അരണാട്ടുകരയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ

ജോൺ മത്തായി സെന്ററിലേക്കുള്ള വഴിയരികിലുള്ള ലാലൂർ കാർത്യായനി ക്ഷേത്രമാണ് അരണാട്ടുകരയുടെ പഴയ കാവ്. ആദിപരാശക്തിയുടെ സൗമ്യരൂപമായ കാർത്യായനിയാണ് പ്രതിഷ്ഠ. കൊച്ചിൻ ദേവസ്വം ബോർഡിന്റെ കീഴിലുള്ള ഈ ക്ഷേത്രം പരശുരാമൻ സ്ഥാപിച്ച 108 ദുർഗ്ഗാലയങ്ങളിലൊന്നാണെന്നാണ് വിശ്വാസം. പൂരദിവസം രാവിലെയും വൈകീട്ടും മൂന്ന് ആനകളുടെ അകമ്പടിയോടെ ദേവി വടക്കുന്നാഥനെ വണങ്ങാൻ എഴുന്നള്ളുന്നു; പൂരത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഭാഗമായ എട്ട് ചെറുപൂരങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ക്ഷേത്രത്തിനുള്ള സ്ഥലം നൽകിയത് മണ്ണത്ത് കുടുംബമാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

ലാലൂർ സെന്ററിനു വടക്ക് മത്തായിപുരം കോളനിയിലാണ് ലാലൂർ സുബ്രഹ്മണ്യക്ഷേത്രം. ജോൺ മത്തായിയുടെ താല്പര്യപ്രകാരം ദലിത് (അന്ന് ഹരിജൻ എന്നു വിളിച്ചിരുന്ന) കുടുംബങ്ങൾക്കായി സ്ഥാപിച്ചതാണ് ഈ കോളനി. തൊട്ടടുത്ത് ഒരു സാമൂഹികഹാളുമുള്ള ഈ ക്ഷേത്രം അവരുടെ ആരാധനാലയമാണ്.

കിഴക്കേപ്പുറം അയ്യപ്പക്ഷേത്രമാണ് ഇവയിൽ ഏറ്റവും പുതിയത്; 1987-ൽ നാട്ടുകാർ പണിത ഈ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിഷ്ഠ ശാസ്താവാണ്.

അടുത്തുതന്നെ പട്ടാളങ്ങാടിയിൽ ശ്രീനാരായണ സമാജത്തിന്റെ തത്ത്വവിചാരസഭയും ഉണ്ട്.

പലതരം വൈദ്യന്മാർ

വിശ്വാസവും ചികിത്സയും അടുത്ത അയൽക്കാരായിരുന്നു. ഒറ്റമൂലി ചികിത്സയിലെ മികവിന് ഷെവലിയർ ആന്റണി തരകന് കൊച്ചി രാജസദസ്സിൽ നിന്ന് വൈദ്യരത്നം എന്ന ബഹുമതി ലഭിച്ചു; ആ ഒറ്റമൂലികളുടെ താളിയോലകൾ ഇന്നും തറവാട്ടിൽ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. നടു ഒടിച്ചിട്ട വരാൽ മീനുകൾ, കാക്ക കൊത്താതിരിക്കാൻ മുകളിലിട്ട മുറികൂട്ടിയിലയുടെ ഗുണത്താൽ അടുക്കളയിൽ വീണ്ടും പിടഞ്ഞുചാടിയ കഥ നാട്ടിൽ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.

മുളങ്കാടുകളിൽ പാമ്പുകടി സാധാരണമായിരുന്നു. കടിയേറ്റവരെ ആളുകൾ ചുമന്നുകൊണ്ടുപോയിരുന്നത്, പലപ്പോഴും രാത്രിയിൽ, പെരിങ്ങോട്ടുകരയിലെ ഔസേപ്പ് വൈദ്യന്റെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു. പച്ചമരുന്നും മന്ത്രവും ഊതലും ചേർന്ന ചികിത്സ നടത്തിയ വേലൻ വൈദ്യന്മാരെയും, നാട്ടിലെ മിക്ക പ്രസവങ്ങളും എടുത്തിരുന്ന ആ സമുദായത്തിലെ വയറ്റാട്ടിമാരെയും പുസ്തകം ഓർക്കുന്നു.

ഈ പേജ് കരട് രൂപമാണ്; മലയാളം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്രോതസ്സുകൾ

Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 3, ch. 7 and ch. 12
V.V.K. Valath, Keralathile Sthalacharithrangal: Thrissur Jilla (as cited in Chiramel, ch. 3 and ch. 12)
Puthezhath Raman Menon, Thrissur – Trichur (as cited in Chiramel, ch. 12)