ക്രൈസ്തവ പൈതൃകം

ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തോമാശ്ലീഹാ കേരളതീരത്തെത്തി എന്ന പഴയതും പ്രിയപ്പെട്ടതുമായ പാരമ്പര്യത്തിലാണ് കേരളത്തിലെ ക്രൈസ്തവർ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ വേരുകൾ കാണുന്നത്. തൃശ്ശൂരിനു വടക്കുപടിഞ്ഞാറുള്ള പാലയൂർ അദ്ദേഹവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഇടങ്ങളിലൊന്നാണ്. അരണാട്ടുകരയിലെ ക്രൈസ്തവസമൂഹത്തെ പടുത്തുയർത്തിയ കുടുംബങ്ങൾ ആ പാരമ്പര്യവും കൂടെ കൊണ്ടുവന്നു.

തരകന്മാരും ആദ്യകാല കുടിയേറ്റക്കാരും

പിൽക്കാലത്ത് തരകന്മാർ എന്നറിയപ്പെട്ട ചിറമേൽ കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണ് പുസ്തകം ഈ കഥ തുടങ്ങുന്നത്. പാലയൂരിൽ നിന്ന് ചേന്ദമംഗലത്തേക്കും, അവിടെ നിന്ന് പഴുവിലേക്കും, ഒടുവിൽ കച്ചവടത്തിനായി അരണാട്ടുകരയിലേക്കും അവർ എത്തിയെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്; ഏകദേശം പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തിൽ. അവരുടെ ഭൂമിയും കച്ചവടവും കൊച്ചി രാജസദസ്സിലെ സ്ഥാനവും മറ്റു ക്രൈസ്തവ കുടുംബങ്ങളെയും വള്ളക്കാരെയും തൊഴിലാളികളെയും ഇങ്ങോട്ട് ആകർഷിച്ചു. ശക്തൻ തമ്പുരാന്റെ പണ്ടികശാലകൾ ഇവിടത്തെ കടവിനെ (ജലയാത്രയുടെ ഇറക്കുകേന്ദ്രം) തിരക്കേറിയ തുറമുഖമാക്കിയ കാലമായപ്പോഴേക്കും അരണാട്ടുകര, പുസ്തകത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ, ഒരു നസ്രാണിഗ്രാമമായി മാറിയിരുന്നു.

പള്ളി വരുന്നതിനു മുൻപ്

ഏറെക്കാലം ഗ്രാമത്തിന് സ്വന്തമായി പള്ളിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇവിടത്തുകാർ പഴുവിൽ ഇടവകയിലെ അംഗങ്ങളായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചകളിലും കടമുള്ള തിരുനാളുകളിലും ചിലർ തോണിയിൽ അവിടെ പോയി കുർബാന കണ്ട് ഉച്ചയോടെ അരണാട്ടുകര കടവിൽ തിരിച്ചെത്തും. ബാക്കിയുള്ളവർ കടവിൽ കാത്തുനിന്ന് അവരിൽ നിന്ന് കൈസ്തുതി (“ഈശോമിശിഹായ്ക്ക് സ്തുതിയായിരിക്കട്ടെ” എന്ന കൈകൂപ്പിയുള്ള അഭിവാദ്യം) ഏറ്റുവാങ്ങി, വീട്ടിലെ രോഗികൾക്കും പ്രായമായവർക്കും അത് പകർന്നുകൊടുക്കും. കാലക്രമേണ സ്വന്തമായൊരു പള്ളി വേണമെന്ന ആഗ്രഹം ശക്തമായി.

ആദ്യത്തെ പള്ളി, 1796

ആ ആഗ്രഹം സഫലമായത് രാജാവിലൂടെയാണ്. ക്രൈസ്തവ കച്ചവടക്കാരോട് അനുഭാവമുണ്ടായിരുന്ന ശക്തൻ തമ്പുരാൻ ഒരു തിട്ടൂരം (രാജകല്പന) വഴി വടക്കുന്നാഥക്ഷേത്രത്തിന്റെ വകയായ പറമ്പ് പള്ളിക്കായി നൽകിയെന്ന് പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. കൊടുങ്ങല്ലൂരിലെ സഭാധികാരികളിൽ നിന്ന് പുതിയ ഇടവകയ്ക്ക് അനുമതി ലഭിച്ചു. 1796-ൽ പാറേമ്മാക്കൽ തോമാ ഗോവർണദോർ ജപമാലരാജ്ഞിയുടെ നാമത്തിൽ അരണാട്ടുകരയിലെ ആദ്യപള്ളി ആശീർവദിച്ചു.

ഉപ്പുവള്ളത്തിൽ വന്ന തിരുസ്വരൂപം

ശക്തൻ തമ്പുരാൻ ഉപ്പുകച്ചവടം സർക്കാർ കുത്തകയാക്കി, അതിന്റെ സംഭരണം അരണാട്ടുകരയിൽ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. ക്രൈസ്തവരായ വള്ളക്കാർ വലിയ പത്തേമാരികളിൽ തുഴഞ്ഞ് കോഴിക്കോട്ടു പോയി ഉപ്പു കൊണ്ടുവരും; പോയി വരാൻ ഏകദേശം രണ്ടാഴ്ച.

സി.ടി. ആന്റണി രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു പാരമ്പര്യം ഇങ്ങനെ: ഒരിക്കൽ കോഴിക്കോട്ട് കാറ്റിലും മഴയിലും കുടുങ്ങിയ ഒരു സംഘം പ്രാർത്ഥിക്കാനൊരു പള്ളി തേടി നടന്നു. ടിപ്പുവിന്റെ പടയോട്ടകാലത്ത് ഭാഗികമായി തകർന്ന ഒരു പള്ളിയിലാണ് അവർ എത്തിയത്. അതിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു കേടുപാടുമില്ലാത്ത വിശുദ്ധ സെബസ്ത്യാനോസിന്റെ തിരുസ്വരൂപം അവർ കണ്ടെത്തി. തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് ഉപ്പിനു മുകളിൽ വെച്ച് അവർ അത് നാട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുവന്നു. വികാരിയച്ചൻ അതിന്റെ വരവ് മുൻകൂട്ടി സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടിരുന്നുവെന്നും, കടവു മുതൽ പള്ളിമുറ്റം വരെ കുരുത്തോലയും വെള്ളത്തുണിയും പായും വിരിച്ച് ഇടവകക്കാർ അതിനെ എതിരേറ്റുവെന്നുമാണ് കഥ. 1800-നും 1805-നും ഇടയിലാണ് ഇതു നടന്നതെന്ന് പുസ്തകം പറയുന്നു. അന്നുമുതൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പകർച്ചവ്യാധികളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണത്തിനായി, ആളുകൾ ഇവിടെ സെബസ്ത്യാനോസ് പുണ്യവാളനോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു. ജനുവരിയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരുനാൾ ഇന്നും നാടിന്റെ വലിയ ആഘോഷമാണ്.

വിശാലമായ ഒരു തർക്കം: മേലൂസ് കാലവും മെഡ്ലിക്കോട്ട് മെത്രാനും

1870-കളിൽ തൃശ്ശൂരിലെ സഭ ആഴത്തിൽ ഭിന്നിച്ചിരുന്നു. മാർപാപ്പയുടെ അംഗീകാരമില്ലാതെ ബാഗ്ദാദിൽ നിന്നെത്തിയ മേലൂസ് മെത്രാൻ തൃശ്ശൂർ വലിയപള്ളിയെയും സമീപത്തെ പല ഇടവകകളെയും തന്റെ പക്ഷത്താക്കി. അരണാട്ടുകരയിലെ തരകൻ സ്വന്തം ഇടവകയെ റോമിനോട് വിശ്വസ്തമായി നിർത്തിയെന്ന് പുസ്തകം പറയുന്നു. മേലൂസിന്റെ സഹായമെത്രാനെ തരകന്റെ കുതിരവണ്ടിയിൽ രഹസ്യമായി തൃശ്ശൂരിൽ നിന്ന് എൽത്തുരുത്തിലേക്കു കടത്തിയതും, അവിടെ നിന്ന് അദ്ദേഹം നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയതുമായ ഒരു നാടകീയ കഥയും പുസ്തകത്തിലുണ്ട്. 1882-ൽ മേലൂസ് കേരളം വിട്ടു.

തൃശ്ശൂരിലെ ആദ്യ വികാരി അപ്പസ്തോലിക്ക അഡോൾഫ് മെഡ്ലിക്കോട്ട് മെത്രാൻ, ഏകദേശം 1890. അദ്ദേഹത്തിന് ആദ്യം താമസമൊരുക്കിയത് അരണാട്ടുകരയാണെന്ന് പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. kirchlicher Fotograf, 1890 · public domain · source

1887-ൽ റോം തൃശ്ശൂർ വികാരിയാത്ത് സ്ഥാപിച്ച് അഡോൾഫ് മെഡ്ലിക്കോട്ടിനെ അതിന്റെ തലവനായി നിയമിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന് ഉപയോഗിക്കേണ്ടിയിരുന്ന തൃശ്ശൂരിലെ പള്ളി അപ്പോഴും വിഘടിതവിഭാഗത്തിന്റെ കൈവശമായിരുന്നതിനാൽ, അരണാട്ടുകരയുടെ പടിഞ്ഞാറേ അതിരിലുള്ള എൽത്തുരുത്ത് ആശ്രമത്തിലാണ് അദ്ദേഹം താമസിച്ചത്. തരകന്റെ കുതിരവണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹത്തെ അവിടെ എത്തിച്ചതെന്ന് പുസ്തകം അഭിമാനത്തോടെ ഓർക്കുന്നു. ഇതേ തർക്കകാലത്ത് മേലൂസിനെ പിന്തുടരാൻ വിസമ്മതിച്ച അഞ്ച് അരണാട്ടുകര കുടുംബങ്ങൾ തൃശ്ശൂർ വലിയപള്ളിക്കടുത്ത് ഒരു ചെറിയ ചാപ്പൽ പണിതു; ഇന്നത്തെ ലത്തീൻ പള്ളി നിൽക്കുന്നത് ആ സ്ഥലത്താണ്.

രണ്ടു പള്ളികൾ, 1896

നാട്ടിൽത്തന്നെ മറ്റൊരു വിള്ളൽ വലുതായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പഴയ സുറിയാനി ക്രൈസ്തവ കുടുംബങ്ങൾ പുതുതായി വന്നുചേർന്നവരെ തുല്യരായി കാണാൻ തയ്യാറായില്ല. തിരുനാൾ ദിവസങ്ങളിലെ സ്ഥാനമാനങ്ങൾ നിരന്തരം ഉരസലിനു കാരണമായി. ഒരു തിരുനാളിനിടെ പള്ളിയിലെ സ്വർണ്ണക്കുരിശ് ബലമായി എടുത്തുകൊണ്ടുപോയതും തുറന്ന വഴക്കുകളും പുസ്തകം വിവരിക്കുന്നു.

ഒടുവിൽ പുതിയ വിഭാഗം പഴയ പള്ളിയുടെ നേരെ മുൻപിൽ ഒരേക്കർ അറുപത്തൊമ്പതു സെന്റ് സ്ഥലം സർക്കാർ ലേലത്തിൽ വാങ്ങി, ജോൺ മേനാച്ചേരി മെത്രാന്റെ അനുമതിയോടെ 1896-ൽ വിശുദ്ധ സെബസ്ത്യാനോസിന്റെ നാമത്തിൽ രണ്ടാമതൊരു പള്ളി പൂർത്തിയാക്കി. കോഴിക്കോട്ടു നിന്നു വന്ന തിരുസ്വരൂപവും അവരോടൊപ്പം പുതിയ പള്ളിയിലേക്കു പോയി. പഴയ പള്ളി കിഴക്കേ പള്ളിയും പുതിയത് പടിഞ്ഞാറേ പള്ളിയുമായി. ഇടവക രണ്ടായി പിളർന്നു.

ഈ പിളർപ്പ് ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളിലേക്കും പടർന്നു. 1940–41-ൽ കിഴക്കേ പള്ളിയിലെ ഒരു യുവതിയും പടിഞ്ഞാറേ പള്ളിയിലെ ഒരു യുവാവും തമ്മിലുള്ള വിവാഹം മാസങ്ങൾ നീണ്ട സംഘർഷമായി. ആഴ്ചകളോളം പള്ളി പൂട്ടിയിട്ട് കാവൽ നിന്നു. 1941 മാർച്ച് 3-ന് തൃശ്ശൂർ മെത്രാൻ ഫ്രാൻസിസ് വാഴപ്പിള്ളിയെപ്പോലും പള്ളിയിൽ കയറാൻ അനുവദിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം വലിയങ്ങാടിയിലെ കുരിശുപള്ളിയിൽ കയറി പ്രാർത്ഥിച്ചു മടങ്ങി; ഇന്നത്തെ സെന്റ് മേരീസ് ചാപ്പലുമായാണ് പുസ്തകം ആ കുരിശുപള്ളിയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത്. ഒടുവിൽ പോലീസ് സംരക്ഷണത്തിലാണ് വിവാഹം ആശീർവദിക്കപ്പെട്ടത്. ആ കയ്പ് പിന്നെയും കാൽനൂറ്റാണ്ടു നീണ്ടു.

തിരിച്ചുള്ള നീണ്ട വഴി

അനുരഞ്ജനം തുടങ്ങിയത് ചെറിയ, പ്രായോഗികമായ വഴികളിലൂടെയാണ്. രണ്ടു പള്ളികളിലെയും കുട്ടികൾ സെന്റ് ജോൺസ് സ്കൂളിലും തരകൻസ് സ്കൂളിലും ഇൻഫന്റ് ജീസസ് ഗേൾസ് സ്കൂളിലും ഒരേ ബെഞ്ചിലിരുന്നു പഠിച്ചു; എതിരാളികളായല്ല, സഹപാഠികളായി വളർന്നു. സി.ആർ. ദേവസ്സി മാസ്റ്റർ, മാത്യു തരകൻ, ചാക്കോരു മാസ്റ്റർ, കൈതക്കോടൻ ജോസഫ് മാസ്റ്റർ, പയ്യങ്കൻ പി.പി. മാത്യു എന്നീ അഞ്ചുപേർ സമാധാനത്തിനായി അത്ര ഉറച്ചു പ്രവർത്തിച്ചതിനാൽ എതിർപക്ഷം അവരെ “പഞ്ചപാണ്ഡവപ്പട” എന്നു കളിയാക്കി വിളിച്ചു. ചാക്കോരു മാസ്റ്ററും സുഹൃത്തുക്കളും കിഴക്കേ പള്ളിക്കു പിന്നിൽ എല്ലാവർക്കുമായി ഒരു ടെന്നീസ് കോർട്ട് തുറന്നു. 1941 ഡിസംബറിൽ ലഘുലേഖകളിലൂടെ സമാധാനത്തിനായി വാദിച്ച കാത്തലിക് ട്രൂത്ത് സൊസൈറ്റിയും തുടങ്ങി.

ബാക്കി ചെയ്തത് കളിയും നാടകവുമാണ്. കിഴക്കേ പള്ളിയിലെ ഫാ. ജേക്കബ് ചൊവ്വല്ലൂരും പടിഞ്ഞാറേ പള്ളിയിലെ ഫാ. ജേക്കബ് ചാലക്കലും ഇരു ഇടവകകളിലെയും യുവാക്കൾ ഒരുമിച്ച് വോളിബോളും റിങ് ടെന്നീസും കളിച്ച ക്ലബ്ബുകളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഫുട്ബോൾ ടീമുകളും റോമുലു തിയറ്റേഴ്സ് എന്ന നാടകസംഘവും അവർക്ക് പൊതുവായ മറ്റു ലക്ഷ്യങ്ങൾ നൽകി. 1964 മാർച്ചിൽ കിഴക്കേ പള്ളിയിൽ നിന്നു പുതുതായി പട്ടമേറ്റ രണ്ടു വൈദികർക്ക് പടിഞ്ഞാറേ പള്ളിയിലെ സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബ് സ്വീകരണം നൽകി. അത് പുനരൈക്യത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യചുവടാണെന്ന് അന്ന് അധികമാരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

വീണ്ടും ഒരിടവക, 1964

ജനങ്ങളുടെ തന്നെ അപേക്ഷ മാനിച്ച്, 1964 ജൂലൈ 3-ന് ജോർജ് ആലപ്പാട്ട് മെത്രാൻ രണ്ട് ഇടവകകളെയും ഒന്നാക്കി. പഴയ രണ്ടു പള്ളികളും പൊളിച്ച് തോമാശ്ലീഹായുടെ നാമത്തിൽ ഒരൊറ്റ പുതിയ പള്ളി പണിയാൻ തീരുമാനമായി.

പണം പതുക്കെയാണ് വന്നത്: സ്ഥലം വിറ്റും, സംഭാവനകളിലൂടെയും, യേശുദാസിന്റെ ഒരു സംഗീതക്കച്ചേരിയിലൂടെ പോലും. ആർക്കിടെക്റ്റ് സാമുവൽ ജോൺ, എൻ.ജെ. കുരുവിള, കെ.സി. അലക്സ് എന്നിവർ കുരിശാകൃതിയിലുള്ള രൂപരേഖ തയ്യാറാക്കി; നാട്ടുകാരനായ എഞ്ചിനീയർ തോമസ് ചിറിയങ്കണ്ടത്ത് പണിക്ക് മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു. 1973 ജനുവരി 6-ന് മാർ ജോർജ് ആലപ്പാട്ട് പുതിയ സെന്റ് തോമസ് പള്ളി ആശീർവദിച്ചു. ഗായകസംഘം പാടിയപ്പോൾ, വേർപിരിഞ്ഞുനിന്ന കാലമോർത്ത് പലരും കണ്ണീരണിഞ്ഞുവെന്ന് പുസ്തകം പറയുന്നു.

2015-ലെ നവീകരണം

ഇടവക വളർന്നപ്പോൾ 1973-ലെ പള്ളി പോരാതെ വന്നു. വികാരി ഫാ. ജോസഫ് അന്തിക്കാടിന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ഇടവകക്കാർ അത് പുതുക്കിപ്പണിതു. പരന്ന മുൻഭാഗം ഗോഥിക് ശൈലിയിലുള്ള ഗോപുരക്കൂട്ടമായി; ഇരുവശത്തേക്കും വീതി കൂട്ടി; ക്രിസ്തുവിന്റെ ജനനവും മരണവും ഉത്ഥാനവും കാണാവുന്ന വിധത്തിൽ അൾത്താര പുനർരൂപകല്പന ചെയ്തു. 2015 മെയ് 1-ന് തൃശ്ശൂർ ആർച്ച്ബിഷപ്പ് മാർ ആൻഡ്രൂസ് താഴത്ത് അത് ആശീർവദിച്ചു. എല്ലാ ജനുവരിയിലും പെരുന്നാളിന് ദീപപ്രഭയിൽ തിളങ്ങുന്നത് ഈ പള്ളിയാണ്.

2015-ൽ പുതുക്കിപ്പണിത സെന്റ് തോമസ് പള്ളി, ഗോഥിക് ശൈലിയിലുള്ള ഗോപുരങ്ങളോടെ. Photo: aranattukara.org, 2026 · All rights reserved

വീതി കൂട്ടിയ പള്ളിയകം, അൾത്താരയിലേക്കുള്ള കാഴ്ച. Photo: aranattukara.org, 2026 · All rights reserved

ഈ പേജ് കരട് രൂപമാണ്; മലയാളം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്രോതസ്സുകൾ

Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 3, ch. 9 and ch. 11
C.T. Antony, Oonnuvadikal (as cited in Chiramel, ch. 3 and ch. 9)
Fr. Antony Jees, Swathanthra Vidyabhyasathinte Acharyan, Part One (as cited in Chiramel, ch. 3)