പേരിലെന്തിരിക്കുന്നു: അറനാട്, കര, വെള്ളത്തിനരികിലെ നാട്

“അരണാട്ടുകര” എന്ന പേരിന്റെ അർത്ഥം നാട്ടിലെ ഒരു പഴമക്കാരനോടു ചോദിച്ചാൽ മൂന്നോ നാലോ ഉത്തരം കിട്ടിയേക്കാം — ഓരോന്നും തികഞ്ഞ ഉറപ്പോടെ. അതിൽ അത്ഭുതമില്ല. ഈ പേരിന്റെ ഉത്ഭവം ഇന്നും തീർപ്പായിട്ടില്ല. പക്ഷേ ആ തർക്കങ്ങൾ തന്നെ ഈ നാട് എന്തായിരുന്നു എന്നു പറഞ്ഞുതരുന്നു: വെള്ളത്തിന്റെ അരികിലെ താഴ്ന്ന ഭൂമി, വള്ളങ്ങൾ അടുക്കുന്ന കടവ്, നിരനിരയായ പണ്ടികശാലകൾ, തൃശ്ശിവപേരൂരിന്റെ (ഇന്നത്തെ തൃശ്ശൂർ) തെക്കുപടിഞ്ഞാറേ അതിരിലെ തിരക്കേറിയ ഒരങ്ങാടി.

ഈ പരമ്പരയ്ക്ക് ആധാരമായ ജോയ് ചിറമ്മലിന്റെ പുസ്തകത്തിന്റെ പേരിൽത്തന്നെ ഈ കടങ്കഥയുണ്ട്: Arranadu – Aranadu – Orunadu. പ്രധാന വാദങ്ങളെല്ലാം അദ്ദേഹം അടുത്തടുത്തു നിരത്തുന്നു; നമ്മളും അതേ വഴിയേ പോകുന്നു.

കര: പാടങ്ങൾക്കിടയിലെ ഉണങ്ങിയ നിലം

പേരിന്റെ അവസാനഭാഗത്തുനിന്നു തുടങ്ങാം. പഴയ കേരളത്തിൽ രാജ്യം നാടുകളായും, നാടുകൾ ദേശങ്ങളായും, ദേശങ്ങൾ ചെറിയ കരകളായും തിരിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ “കര”യ്ക്ക് ലളിതമായ ഒരു നിത്യാർത്ഥവുമുണ്ട്: പാടമല്ലാത്ത, വീടുവയ്ക്കാനും കൃഷിചെയ്യാനും പറ്റിയ ഉറച്ച നിരപ്പുഭൂമി.

തൃശ്ശൂരിൽ ഇത്തരം കൃഷിഭൂമിക്ക് പറമ്പ് എന്നാണു പേര്. തെങ്ങും കവുങ്ങും വാഴയും കപ്പയും അവിടെ ഒന്നിച്ചു വളരുന്നു. അതിനു താഴെ നെൽപ്പാടങ്ങൾ — വെള്ളം കെട്ടിനിർത്താനും തുറന്നുവിടാനും പാകത്തിൽ വരമ്പുകൾകൊണ്ട് കണ്ടങ്ങളായി തിരിച്ചവ. കേരളത്തിലെ കൃഷിഭൂമിയുടെ പാതിയും വരമ്പാണെന്ന് ഒരു വിദേശി പണ്ട് തമാശ പറഞ്ഞത്രേ.

തൃശ്ശൂരിനു ചുറ്റും “-കര”യിൽ അവസാനിക്കുന്ന പല സ്ഥലപ്പേരുകളുണ്ട്: കാനാട്ടുകര, അരണാട്ടുകര, മുക്കാട്ടുകര. വെള്ളത്തിനിടയിൽ ഓരോ സ്ഥലത്തിനും എത്ര കരയുണ്ട് എന്നതിന്റെ കണക്കാണ് ഈ പേരുകളെന്നാണ് നാട്ടിൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു വിശദീകരണം — കാൽ ഭാഗം കരയുള്ളത് കാനാട്ടുകര, അര ഭാഗം അരണാട്ടുകര, മുക്കാൽ ഭാഗം മുക്കാട്ടുകര. കേൾക്കുമ്പോൾ അല്പം കൂടുതൽ ഭംഗിയുള്ള വിശദീകരണം. എങ്കിലും ഭൂപ്രകൃതിയുമായി അതു ചേരുന്നുണ്ടെന്ന് പുസ്തകം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു: പല വശത്തും വെള്ളമുള്ള ഒരു കരയായിരുന്നു അരണാട്ടുകര.

അറകളുടെ നാട്

രണ്ടാമത്തെ വാദം കച്ചവടത്തിൽനിന്നാണ്. ഇന്നത്തെ തൃശ്ശൂർ അങ്ങാടികൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനു വളരെ മുമ്പ് പട്ടണത്തിന്റെ കടവ് ഇവിടെയായിരുന്നു. ഇവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പ്രധാന ചരക്ക് ഉപ്പായിരുന്നുവെന്നാണ് പാരമ്പര്യം. ഐസും ഫ്രിഡ്ജും ഇല്ലാത്ത കാലത്ത് മീൻ കേടാകാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത് ഉപ്പിട്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ ധാരാളം ഉപ്പറകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവത്രേ.

അറ എന്നാൽ സംഭരണമുറി. അറകൾ നിറഞ്ഞ സ്ഥലം “അറനാട്” ആയി. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ നാവിൽ അത് “അരണാട്” ആയി മയപ്പെട്ടു; അരണാടിന്റെ കര അരണാട്ടുകരയുമായി. അങ്ങാടിയിലേക്കു പോകുന്നതിന് പഴയവർ “അറമുഖത്തേക്കു പോകുന്നു” എന്നു പറഞ്ഞിരുന്നതും ഓർക്കാം. ആ കഥ തൃശ്ശിവപേരൂരിന്റെ തുറമുഖം എന്ന അധ്യായത്തിൽ.

കോട്ടനാടിൻകര: കോട്ടയുടെ അതിരിലെ കര

മൂന്നാമത്തെ വാദം പ്രതിരോധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. തൃശ്ശൂരിനു ചുറ്റും മൺകോട്ടയും കിടങ്ങുമുണ്ടായിരുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു; കിഴക്കേക്കോട്ട, പടിഞ്ഞാറേക്കോട്ട എന്നീ പേരുകൾ ഇന്നും നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ടിപ്പുവിന്റെ സൈന്യം പടിഞ്ഞാറുവശത്തുകൂടി കോട്ട തകർത്തു കടന്നുവെന്നും, അവർ തീർത്ത വഴിയാണ് പിന്നീട് കാൽവരി റോഡായതെന്നും പഴമ.

ശ്രീകണ്ഠേശ്വരത്തിന്റെ ശബ്ദതാരാവലി “അരണം” എന്ന വാക്കിന് കോട്ട, അഭയസ്ഥാനം എന്നീ അർത്ഥങ്ങൾ നൽകുന്നു. തൃശ്ശൂർ കോട്ടനാടാണെങ്കിൽ അതിന്റെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ കരയാണ് അരണാട്ടുകര — അരൺ + നാട് + കര. ഈ വാദത്തിന്റെ ദൗർബല്യവും പുസ്തകം തന്നെ പറയുന്നു: ടിപ്പുവിനെ ചെറുക്കാനാണ് കോട്ട കെട്ടിയതെങ്കിൽ, പേര് അതിലും പഴയതാണെന്നു തോന്നുന്നതിനാൽ ഈ വിശദീകരണം ദുർബലമാകുന്നു. ഇരുവശത്തേക്കും ഉറച്ച രേഖകളില്ല.

വന്നുപോക്കുകളുടെ നാട്

അതേ നിഘണ്ടു “അരണം” എന്നതിന് ഇളക്കം, ഗമനം, സഞ്ചാരം എന്ന അർത്ഥങ്ങളും നൽകുന്നു. വണ്ടികൾ ചരക്കിറക്കുകയും വള്ളങ്ങൾ ചരക്കു കയറ്റുകയും, കച്ചവടക്കാരും വള്ളക്കാരും ചുമട്ടുകാരും പകൽ മുഴുവൻ വന്നുപോകുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു കടവിനെ “അരണംനാട്” — തിരക്കിന്റെ നാട് — എന്നു വിളിച്ചിരിക്കാം. തെളിയിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും, പഴയ അരണാട്ടുകരയെ ഏറ്റവും നന്നായി വിവരിക്കുന്നത് ഒരുപക്ഷേ ഈ വാദമാകും.

രേഖകളിലെ ഗ്രാമം

വിശ്വസനീയമായ രേഖകൾ ലഭ്യമാകുന്ന കാലമായപ്പോഴേക്കും അരണാട്ടുകര കൊച്ചി സംസ്ഥാനത്തിലെ ഒരു റവന്യൂ വില്ലേജായിരുന്നു — അരണാട്ടുകര, ലാലൂർ, കാര്യാട്ടുകര, ഒളരി എന്നീ നാലു ദേശങ്ങൾ ചേർന്നത്. പുസ്തകം ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഒരു സെറ്റിൽമെന്റ് രജിസ്റ്റർ പ്രകാരം വിസ്തീർണ്ണം 1,762 ഏക്കറിലധികം; ഏതാണ്ട് മുഴുവനും നിലവും പറമ്പും, ബാക്കി പുറമ്പോക്കും തരിശും.

തൃശ്ശൂർ നഗരഹൃദയത്തിൽനിന്ന് ഏകദേശം മൂന്നു മൈൽ അകലെ. വടക്ക് അയ്യന്തോൾ, കിഴക്ക് തൃശ്ശൂരും കൂർക്കഞ്ചേരിയും, തെക്ക് കണിമംഗലം, പടിഞ്ഞാറ് മണക്കൊടിയും പുല്ലഴിയും.

പുസ്തകം നൽകുന്ന സെൻസസ് കണക്കുകൾ ഇന്നത്തെ നിലയിൽ ചെറുതാണ്: 1891-ൽ 2,016 പേർ; 1901-ൽ 435 വീടുകളിലായി 2,343 പേർ. 1901-ൽ നാലിൽ മൂന്നും ക്രിസ്ത്യാനികളായിരുന്നു — 1,760 പേർ; 575 ഹിന്ദുക്കളും 8 മറ്റുള്ളവരും. വീടുകൾക്കപ്പുറം മിക്കയിടവും അന്ന് കുറ്റിക്കാടും മുളങ്കാടുമായിരുന്നു; നാട്ടിലെ ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ പഴയ പേരായ പട്ടാളങ്ങാടി ആ മുളങ്കൂട്ടങ്ങളിൽനിന്നു വന്നതാണെന്നു പറയപ്പെടുന്നു.

കള്ളികളായി നിരന്ന റോഡുകൾ

ഒരു കേരള ഗ്രാമത്തിന് അപൂർവമായി, അരണാട്ടുകരയിലെ പഴയ വഴികൾ ഏതാണ്ട് കള്ളികൾ പോലെയാണ് ഒരുക്കിയിരുന്നത്: സമാന്തര റോഡുകളെ കുറുകെ വഴികൾ ബന്ധിപ്പിച്ച്, ഓരോ ഇടവഴിയും ഏതെങ്കിലും അങ്ങാടിയിലെത്തുന്ന രീതിയിൽ. അങ്ങാടികളുടെ പേരുകൾ തന്നെ പ്രദേശങ്ങളുടെ പേരുകളായി — കിഴക്കേ അങ്ങാടി, വലിയങ്ങാടി, പടിഞ്ഞാറേ അങ്ങാടി, പുത്തനങ്ങാടി, അഞ്ചങ്ങാടി; കിഴക്ക് കിഴക്കേപ്പുറവും പടിഞ്ഞാറ് പടിഞ്ഞാപ്പുറവും. പള്ളിയുടെ മുന്നിലൂടെയും പിന്നിലൂടെയും തെക്കോട്ടുള്ള വഴികൾ പഴയ കടവിലെത്തി.

ഇന്നത്തെപ്പോലെ മിനുസമുള്ള റോഡുകളായിരുന്നില്ല അവ. ചെങ്കൽമണ്ണിൽ കല്ലുപൊട്ടിച്ചു നിരത്തി, വെള്ളവും ചെമ്മണ്ണും ചേർത്ത് ഉറപ്പിച്ച്, ഭാരമേറിയ സിമന്റ് ഉരുളകൾ വലിച്ചാണ് നിരപ്പാക്കിയിരുന്നത്. കാളവണ്ടിച്ചക്രങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ ചാലുകൾ മഴക്കാലത്ത് ചെറുതോടുകളായി. 1920-നു ശേഷമാണ് മോട്ടോർ കാറുകളും ബസ്സുകളും ഓടിത്തുടങ്ങിയതെന്ന് പുസ്തകം പറയുന്നു. അതിനുമുമ്പ്, പിന്നിൽ റാന്തൽ തൂക്കിയ കാളവണ്ടികൾ രാത്രിയിൽ നീണ്ട നിരയായി ചിറ്റൂരിൽ നിന്നുപോലും ചരക്കുമായെത്തി, ഇവിടെനിന്ന് അവ വള്ളങ്ങളിൽ കയറ്റി.

ഏതു പേരാണ് ശരി?

ഒരുപക്ഷേ ഒന്നും ഒറ്റയ്ക്കു ശരിയല്ല. വെള്ളത്തിനരികിലെ ഒരു പാതിക്കര സ്വാഭാവികമായും കടവാകും; കടവ് അറകളാലും ആളുകളാലും നിറയും; കോട്ടകെട്ടിയ ഒരു പട്ടണത്തിനടുത്തുള്ള സ്ഥലത്തെ ആ കോട്ടയോടു ചേർത്തു വിളിക്കും. ഓരോ വാദവും ഒരേ നാടിന്റെ ഓരോ മുഖം ഓർമ്മിക്കുന്നു. ആ പേരിനെ അങ്ങനെ വായിക്കുന്നതാകും നല്ലത് — തന്നെത്താൻ ഒരു ചെറുചരിത്രമായി.

അടുത്തത്: തൃശ്ശിവപേരൂരിന്റെ തുറമുഖം.

ഈ പേജ് കരട് രൂപമാണ്; മലയാളം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്രോതസ്സുകൾ

Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 1
Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 2 and ch. 12 (bamboo country, Pattalangadi, Lalur)