തരകന്മാർ

അരണാട്ടുകരയുടെ കഥയുമായി ഇത്രയേറെ ഇഴചേർന്ന മറ്റൊരു കുടുംബമില്ല — നൂറ്റാണ്ടുകളായി “തരകന്മാർ” എന്നു മാത്രം അറിയപ്പെടുന്ന ചിറമ്മൽ കുടുംബം. അവരുടെ വീട് പഴയ കടവിനടുത്താണ്. ഒരു സ്കൂളിലും ഒരങ്ങാടിയിലും കൊച്ചി രാജചരിത്രത്തിന്റെ ഒരധ്യായത്തിലും ആ പേരുണ്ട്. നാട്ടിലെ ക്രിസ്ത്യൻ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം വളർന്നതും അവരുടെ ഭൂമിയിലാണ്.

പാലയൂരിൽ നിന്ന് കടവിലേക്ക്

കേരളതീരത്തെ ഏറ്റവും പഴയ ക്രൈസ്തവ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ പാലയൂരിലാണ് ചിറമ്മൽ കുടുംബത്തിന്റെ വേരുകൾ. പേരിനെക്കുറിച്ച് ഒരു പഴയ വിശദീകരണമുണ്ട്: പാലയൂരിലെ തീർത്ഥക്കുളത്തിന്റെ — കെട്ടിയുയർത്തിയ ചിറയുടെ — മുകൾഭാഗത്തു താമസിച്ചവർ ചിറമ്മൽ, താഴെ താമസിച്ചവർ ചിറയത്ത്. തൃശ്ശൂരിലെ വടക്കേച്ചിറയിലും തെക്കേച്ചിറയിലും ഇതേ വാക്കുതന്നെ.

പാലയൂരിൽ നിന്ന് വ്യാപാരകേന്ദ്രമായ ചേന്ദമംഗലത്തേക്കും, അവിടെനിന്ന് ക്രൈസ്തവ കേന്ദ്രമായ പഴുവിലേക്കും, ഒടുവിൽ കടവിലെ കച്ചവടം തേടി അരണാട്ടുകരയിലേക്കും കുടുംബം എത്തിയതായി പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിലാണ് അവർ ഇവിടെയെത്തിയതെന്ന് പുസ്തകം കണക്കാക്കുന്നു. അതിനുമുമ്പുള്ള കാലത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതപ്പെട്ട ചരിത്രം ഏറെയില്ല.

അവർ കച്ചവടക്കാർ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ആയുർവേദ ചികിത്സയിൽ പേരുകേട്ട കുടുംബം; കൊട്ടാരങ്ങളിലും പ്രഭുഗൃഹങ്ങളിലും ചികിത്സയ്ക്കായി വിളിക്കപ്പെട്ടു, പലപ്പോഴും പ്രതിഫലം വാങ്ങാതെ. ആയോധനകലയിൽ പരിശീലനം നേടിയ അവർക്ക് സ്വന്തമായി കാവൽക്കാരുമുണ്ടായിരുന്നു. ആ അവസാനത്തെ കഴിവാണ് അവർക്ക് പേരു നേടിക്കൊടുത്തതെന്ന് പാരമ്പര്യം.

സ്ഥാനപ്പേര് കിട്ടിയ കഥ

ഈ കഥ ഒന്നിലധികം രീതിയിൽ പറയപ്പെടുന്നു; രണ്ടു രൂപവും പുസ്തകം നൽകുന്നുണ്ട്.

ആദ്യത്തേത് അമ്പലവട്ടം അന്നും ഇന്നും എന്ന പ്രാദേശിക ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തിൽ നിന്ന് പുസ്തകം എടുക്കുന്നതാണ്. കൊച്ചിയുടെ മുഖ്യ എതിരാളിയായ സാമൂതിരി തൃശ്ശൂർ കീഴടക്കി, കൊച്ചി രാജാവിനെ കോവിലകത്തിനുള്ളിൽ കുടുക്കി. പെരുന്തിടമ്പ് നമ്പൂതിരി ഏതാനും ഓതന്മാരോടൊപ്പം രാജാവിനെ “യാത്ര പറയാൻ” എന്ന പേരിൽ കോവിലകത്തു കയറി; രാജാവുമായി വേഷം മാറി, സ്വയം അവിടെ ഇരുന്നു. ബ്രാഹ്മണരുടെ കൂട്ടത്തിൽ വേഷം മാറി രാജാവ് പുറത്തിറങ്ങി, അടുത്തുള്ള ഒരു ഇല്ലത്ത് ഒളിച്ചു. അന്നു രാത്രി അരണാട്ടുകരയിലെ തരകൻ വന്ന് അദ്ദേഹത്തെ സുരക്ഷിതമായി തൃപ്പൂണിത്തുറയിലെത്തിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ രൂപം പുസ്തകത്തിൽ മറ്റൊരിടത്താണ്. തരകൻ രാജാവിനെ സ്വന്തം വീട്ടിലെ ഒരു വലിയ കൽഭരണിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു; മുകളിൽ ഉപ്പുമാങ്ങയുടെ ഒരു പാത്രം വച്ച് അടച്ചു. തിരഞ്ഞുവന്ന പടയാളികൾ കണ്ടത് ഉപ്പുമാങ്ങ മാത്രം. പിന്നീട് സ്വന്തം കാവൽക്കാരുടെ അകമ്പടിയോടെ പള്ളിയോടത്തിൽ തൃപ്പൂണിത്തുറയിലെത്തിച്ചു.

രണ്ടു കഥയിലും സമ്മാനം ഒന്നുതന്നെ: “തരകൻ” എന്ന സ്ഥാനപ്പേര്, കടവിനടുത്ത് കരമൊഴിവായ ഭൂമി, ചില ബഹുമതികൾക്കുള്ള അവകാശം. കൊല്ലവർഷം 670-ൽ, ഏകദേശം 1495-ൽ, ആണ് ഇതു നടന്നതെന്ന് പുസ്തകം പറയുന്നു. തരകൻ സ്ഥാനം ഒരു നാടുവാഴിയുടേതിനു തുല്യമായിരുന്നുവെന്നും മറ്റൊരിടത്ത് പുസ്തകം കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു.

കുടിയേറ്റത്തിന്റെ നായകർ

കടവിലെ കൊടുക്കൽവാങ്ങലുകളുടെ വലിയ പങ്കും തരകന്മാരുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു. ഒരു കാലത്ത് അവർ സ്വന്തം ചെലവിൽ അങ്ങാടി വികസിപ്പിച്ചു; ജനം അതിനെ “തരകൻ അങ്ങാടി” എന്നു വിളിച്ചു (തൃശ്ശിവപേരൂരിന്റെ തുറമുഖം കാണുക).

വൈദ്യവൈഭവം കുടുംബത്തിന് കൂടുതൽ ബഹുമതികൾ നേടിക്കൊടുത്തു. മറ്റു ചികിത്സകളെല്ലാം ഫലിക്കാതെ മരണക്കിടക്കയിലായിരുന്ന കൊച്ചി മഹാരാജാവിനെ സുഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു മാത്യു തരകനെക്കുറിച്ച് പുസ്തകം പറയുന്നു; അദ്ദേഹം കൊട്ടാരം വൈദ്യനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടു, വലിയ തോതിൽ കരമൊഴിവായ ഭൂമിയും ലഭിച്ചു. പിന്നീട് രാജവൈദ്യനായിരുന്ന ഒരു ആന്റണി തരകന് “വൈദ്യരത്നം” സ്ഥാനപ്പേരും മാടമ്പി സ്ഥാനവും വീരശൃംഖലയും, കൊച്ചി സർക്കാരിന്റെ ഭരണസമിതിയായ ദർബാറിലെ ഏക ക്രിസ്ത്യൻ അംഗത്വവും ലഭിച്ചു. (ഈ ബഹുമതികൾ താഴെ പറയുന്ന ഷെവലിയർക്കാണോ, അതേ പേരുള്ള ഒരു മുൻതലമുറക്കാരനാണോ ലഭിച്ചതെന്ന് പുസ്തകത്തിൽ പൂർണ്ണമായി വ്യക്തമല്ല.)

അരണാട്ടുകരയെ സംബന്ധിച്ച് ഏറ്റവും പ്രധാനം കുടുംബം തങ്ങളുടെ ഭൂമി എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതാണ്. ജോലിക്കും കച്ചവടത്തിനുമായി എത്തിയ ക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബങ്ങൾക്ക് തരകന്മാർ നിലങ്ങളും പറമ്പുകളും പാട്ടത്തിനു കൊടുത്തു. വള്ളക്കാരും കച്ചവടക്കാരും പണിക്കാരും വീട്ടുജോലിക്കാരും അവർക്കു ചുറ്റും താമസമാക്കി. നെല്ലും തെങ്ങും കവുങ്ങും കുരുമുളകും നട്ടു. തലമുറകളിലൂടെ, പ്രത്യേകിച്ച് ശക്തൻ തമ്പുരാന്റെ കാലം മുതൽ, അരണാട്ടുകര പുസ്തകം പറയുന്നതുപോലെ ഒരു നസ്രാണി ഗ്രാമമായി — അതിൽ നിന്നു വളർന്ന ഇടവകയാണ് അടുത്ത അധ്യായത്തിന്റെ വിഷയം.

ഷെവലിയർ ആന്റണി തരകൻ

തരകന്മാരിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തന്റെ ജീവിതം ചെറുതായിരുന്നു. ഷെവലിയർ ആന്റണി തരകന്റെ ജീവിതകാലം 1880 മുതൽ 1912 വരെയെന്ന് പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സമ്പന്നനും ഉദാരമതിയും പൊതുകാര്യതത്പരനും സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവും പാവങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുമായാണ് അദ്ദേഹം ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നത്.

1911-ൽ പിയൂസ് പത്താമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധ സിൽവെസ്റ്ററിന്റെ ഗ്രാൻഡ് ക്രോസ് നൈറ്റ് ആയി ബഹുമാനിച്ചു — തൃശ്ശൂർ രൂപതയിൽ അതുവരെ ആർക്കും ലഭിക്കാത്ത ബഹുമതിയെന്ന് പുസ്തകം. പിറ്റേ വർഷം, ചെറുപ്രായത്തിൽത്തന്നെ, അദ്ദേഹം അന്തരിച്ചു; പഴയ കിഴക്കേ പള്ളിക്കുള്ളിൽ പ്രധാന അൾത്താരയ്ക്കരികിൽ സംസ്കരിച്ചു.

1911-ൽ സർക്കാരിന്റെ പുതിയ നിബന്ധനകൾ പാലിക്കാനാകാതെ മലയാളം മീഡിയം സ്കൂളായി മാറിയ അരണാട്ടുകരയിലെ ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂളിനെ രക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു; ആ ആഗ്രഹം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തോടെ ബാക്കിയായി. 1922-ൽ പുതിയൊരു ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂൾ ആരംഭിച്ചു; 1930-ൽ ഇനാശു തരകൻ അതിന്റെ മാനേജ്മെന്റ് ഇടവകയ്ക്കു കൈമാറി. അതിന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി പള്ളിക്കമ്മിറ്റി അതിന് “തരകൻസ് സെക്കൻഡറി ഇംഗ്ലീഷ് സ്കൂൾ” എന്നു പേരിട്ടു — ഇന്നത്തെ തരകൻസ് സ്കൂൾ.

കുടുംബം പൊതുജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തന്നെ തുടർന്നു. ഇടവക രണ്ടായി പിളർന്ന കാലത്ത് അനുരഞ്ജനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ച അഞ്ചുപേരിൽ — എതിരാളികൾ “പഞ്ചപാണ്ഡവ സേന” എന്നു കളിയാക്കി വിളിച്ചവരിൽ — ഒരു മാത്യു തരകനും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ശക്തൻ തമ്പുരാൻ കൊട്ടാരം (വടക്കേച്ചിറ), തൃശ്ശൂർ — തരകന്മാർക്ക് പ്രീതി ചൊരിഞ്ഞ കൊച്ചി രാജവംശത്തിന്റെ ഒരോർമ്മ. Photo: Abhijith Sheheer · CC BY-SA 4.0 · source

വീടും അതിലെ നിധികളും

പഴയ ലോകത്തെ ഇന്നും തൊട്ടറിയാവുന്ന അരണാട്ടുകരയിലെ ചുരുക്കം ഇടങ്ങളിലൊന്നാണ് തരകൻ തറവാട്. ഒരു പഴയ കാലത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സ്വീകരണമുറിയെക്കുറിച്ച് പുസ്തകം പറയുന്നു. അതിനുള്ളിൽ ബാക്കിയുള്ളവയിൽ ചിലത്:

കമനീയമായ ക്രിസ്റ്റൽ വിളക്കുകൾ, പഴയകാലത്തെ വിദേശനിർമ്മിത വസ്തുക്കളും കൗതുകവസ്തുക്കളും;
ഒറ്റത്തടി തുരന്നുണ്ടാക്കിയ, ഏകദേശം പന്ത്രണ്ടടി നീളമുള്ള ഉരുണ്ട പത്തായം;
തിളച്ചവെള്ളം ഒഴിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം ഭക്ഷണം ചൂടോടെ സൂക്ഷിക്കാവുന്ന ഇരട്ടപ്പാത്രങ്ങൾ;
മാർപാപ്പയുടെ നൈറ്റ് പദവിയുടെ സ്ഥാനവസ്ത്രം;
ഒരിക്കൽ ഒരു തമ്പുരാനെ ഒളിപ്പിച്ചതെന്നു പറയപ്പെടുന്ന കൽഭരണി;
പള്ളിയിലെ പഴയ തിരുസ്വരൂപങ്ങൾ, മെഴുതിരിക്കാലുകൾ, ഇലച്ചായങ്ങൾ കൊണ്ടു വരച്ച ഒരു പിയെത്ത;
ആയുർവേദ ഒറ്റമൂലികളുടെ താളിയോലകൾ, പഴയ മുദ്രപ്പത്രങ്ങൾ.

വീടിനുമുണ്ട് രഹസ്യങ്ങൾ: രഹസ്യ പൂട്ടുകളുള്ള വാതിലുകൾ; ഏകദേശം മുപ്പത്തിരണ്ട് ഇഞ്ച് കനമുള്ള, ഉള്ളിൽ മണൽ നിറച്ച ഇരട്ടഭിത്തി — പന്തം കത്തിച്ചുവന്ന് കൊള്ളയടിച്ചിരുന്ന തീവെട്ടിക്കൊള്ളക്കാരെ ചെറുക്കാനുള്ള ഉപായമെന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഭിത്തി തുരന്നാൽ മണൽ മാത്രം ഒഴുകിവരും.

കുടുംബത്തിന് “തരകന്റെ പള്ളി” എന്നറിയപ്പെട്ട സ്വന്തമായ ഒരു കുടുംബ ചാപ്പലും ഉണ്ടായിരുന്നു — മാർപാപ്പ അനുവദിച്ചതും, പുസ്തകം പറയുന്നതനുസരിച്ച്, മറ്റാർക്കും ലഭിക്കാത്തതുമായ ഒരു പ്രത്യേക അവകാശം. ചാപ്പൽ പിന്നീട് പൊളിച്ചുനീക്കപ്പെട്ടെങ്കിലും അതിലെ പല ശേഷിപ്പുകളും വീട്ടിൽ ഇന്നും സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു.

ബാക്കിയാകുന്നത്

തരകന്മാരുടെ കഥയിൽ രേഖയും ഐതിഹ്യവും കലർന്നിരിക്കുന്നു; പുസ്തകം അതു തുറന്നു സമ്മതിക്കുന്നുമുണ്ട്. രാജകീയ സ്ഥാനപ്പേരും മാർപാപ്പയുടെ ബഹുമതിയും സ്കൂളും നന്നായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു; രാജാവിനെ രക്ഷിച്ച കഥ രണ്ടു രൂപത്തിലുള്ള കുടുംബപാരമ്പര്യമാണ്. എന്തായാലും, ഈ കുടുംബമില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അരണാട്ടുകര വെള്ളത്തിനരികിലെ ഒരു ശാന്തമായ കര മാത്രമായി തുടർന്നേനെ.

അടുത്തത്: ക്രൈസ്തവ പൈതൃകം.

ഈ പേജ് കരട് രൂപമാണ്; മലയാളം പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്രോതസ്സുകൾ

Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 1 (the Tharakan title)
Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 3 (the influence of the Tharakan family)
Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 5 and ch. 14
Joy Chiramel, Arranadu – Aranadu – Orunadu (2024), ch. 17 (Chevalier Antony Tharakan; the antique collection and house chapel)